(279/365) - Life being an Expat...

พอเพื่อนสนิทต่างทยอยย้ายถิ่นฐานกันไป ยิ่งทำให้รู้สึกว่าชีวิตต่างแดนนั้นช่างเหงาและอ้างว้างยิ่งนัก เราสองคนถึงกับนั่งคุยกันแล้วว่าเอาไงดี ยิ่งกำลังเข้าหน้าหนาวยิ่งทำให้อารมณ์เหงาเศร้าสร้อยดราม่ากันง่ายกว่าเดิม

แต่สิ่งหนึ่งที่กำลังไปได้ดี คือหน้าที่การงานของแฟน และการใช้ชีวิตของเรากำลังลงตัว เราเป็นคนรักสัตว์ แต่โอกาสมีเป็นของตัวเองยังไม่เหมาะ ก็ได้สัตว์เลี้ยงของเพื่อนๆ เป็นตัวแทนมาเติมเต็ม

ใช้เวลาด้วยกันเยอะกว่าเวลาส่วนตัว ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลาในช่วงกลางวัน นึกดูว่าถ้าเรามีหมาเป็นของตัวเอง เราคงออกจากบ้านไปทำงานทั้งวัน กว่าจะได้เจอได้เล่นด้วยกันคงมืดค่ำแล้ว พวกมันก็คงรู้สึกขาดความรักความเอาใจใส่เพราะเรามีเวลาให้กันน้อย

แถมสภาพอากาศก็เอื้ออำนวยจนทำให้มีผักสวนครัวขนาดย่อมไว้กินเอง ถ้าอยู่กรุงเทพฯ ก็ยากที่จะมีอพาร์ทเมนต์ที่มีพื้นที่ให้ได้ปลูกอะไรแบบนี้ มีแต่คงน้อยนิดเพราะเป็นสังคมที่แออัดแถมอากาศก็แห้งและร้อนจนยากที่จะปลูกอะไรได้ง่าย

ปลูกอะไรก็ขึ้น ไม่ต้องดูแลมาก แค่รดน้ำอย่างน้อยวันละครั้ง พวกมันก็โตวันโตคืนได้อย่างง่ายดาย พอปลูกอะไรแล้วเหลือกินก็แบ่งเพื่อนๆ ไป ถ้าพอขายได้ก็ขายคืนทุนกระถางและดินได้บ้าง เพื่อนบางคนพอมาเห็นก็เกิดแรงบันดาลใจอยากจะปลูกนู่นนี่นั่นด้วย

โชคดีที่เราทำงานออนไลน์ จึงมีเวลารับจ๊อบดูแลหมาๆ ในเวลากลางวันที่เจ้าของไปทำงาน ถือว่าเรามีหมาเป็นของตัวเองซะเลย

สุดท้ายแล้วเราต่างก็มีทางเดินชีวิตของแต่ละคน เพื่อนๆ ที่ลาจากกันไป ในวันข้างหน้าก็อาจจะได้พบกันอีก ถึงแม้วันนี้เราอาจจะไม่ได้ออกไปพบปะสังสรรค์กันเหมือนทุกๆ วันหยุดที่ผ่านมา ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อกันเหมือนแต่ก่อน มิตรภาพที่สร้างไว้ไม่มีวันจางหาย

ขอให้เพื่อนรักเดินทางโดยปลอดภัย และพบกันใหม่